خلسه ام را دوست دارم. سکوتم را بی وزنی ام , بی وزنی مطلقم را پروازم را, سلولهایم رشد میکنند. رشد سلولها دردناک است. استخوانهایم می شکنند و قلمه ای برای استخوان جدید نیست. به خاکستر فکر میکنم و رویش از میان خاکستر. اما شنیده ام ققنوس افسانه ای بیش نیست. خاکستر شدن از من, باقی اش با افسانه.
